تقدیم به کسانی که انتظار را زیسته اند: بگو کجایی عزیزم؟ بگو کجای جهان؟ مرا از این همه دلشوره زودتر برهان مرا ببر به زمانی که حال من خوب است نه چشم من که لبانم از عشق مرطوب است مرا ببر به زمانی که غصه

گر چه نزنی جز به تصور پر و بالیزیباتر از آنی تو که گنجی به خیالی گاهی به حوالی ِ دلم از تو شنیدمگر چه تو نباشی به حوالی ِ حوالی!

تو قلهی خیالی و تسخیر تو محال

بخت منی که خوابی و تعبیر تو محال

ای همچو شعر حافظ و تفسیر مثنوی

شرح تو غیرممکن و تفسیر تو محال

عنقای بینشانی و سیمرغ کوه قاف

تفسیر رمز و راز اساطیر تو محال

بیچارهی دچار تو را چاره جز تو چیست؟

چون مرگ، ناگزیری و تدبیر تو محال

ای عشق، ای سرشت من، ای سرنوشت من!

تقدیر من غم تو و تغییر تو محال

قیصر امینپور

بوی بهشت می شنوم از صدای تونازکتر از گُل است گُلِ گونه های توای در طنین نبض تو آهنگ قلب منای بوی هر چه گل، نفس آشنای توای صورت تو آیه و آیینه ی خداحقا که هیچ نقص ندارد خدای توصد کهکشان ستاره و هفت آسم

درون آینه ی روبرو چه می بینی؟تو ترجمان جهانی بگو چه می بینی؟ تویی برابر تو -چشم در برابر چشم-در آن دو چشم پر از گفت و گو چه می بینی؟ تو هم شراب خودی هم شراب خواره ی خودسوای خون دلت در سبو چه می بینی؟

دوستش میدارمچرا که میشناسمشبه دوستی و یگانگیشهرــ همه بیگانگی و عداوت استهنگامی که دستان مهربانش را به دست می گیرمتنهایی غم انگیزش را در می یابماندوهش غروبی دلگیر استدر غربت و تنهاییهمچنان که شادیشطل

به چنگ اورده ام گیسوی معشوقی خیالی را

خدا از ما نگیرد نعمت آشفته حالی را

خدا را شکر امشب هم حریفی پیش رو دارم
که با او میتوان نوشید ساغر های خالی را

مرا در بر بگیر ای مهربان هرچند میدانم
ندارم طاقت آغوش یک دریا زلالی را

ز مستی فاش میگویم تو را بوسیده ام اما
کسی باور ندارد حرف مست لا ابالی را

من آن خاکم که روزی بستر رودی خروشان بود
کنار چشمه بشکن بغض این ظرف سفالی را

فاضل نظری

همهی برگ و بهار در سرانگشتانِ توست.هوای گستردهدر نقرهی انگشتانت میسوزدو زلالیِ چشمهساراناز باران و خورشیدِ تو سیراب میشود. زیباترین حرفت را بگوشکنجهی پنهانِ سکوتت را آشکاره کنو هراس مدار از آن ک

خلوت نشین خاطر دیوانه ی منی
افسونگری و گرمی افسانه ی منی

بودیم با تو همسفر عشق سالها
ای آشنا نگاه که بیگانه منی

هر چند شمع بزم کسانی ولی هنوز
آتش فروز خرمن پروانه منی

چون موج سر به صخره ی غم کوفتم ز درد
دور از تو ای که گوهر یک دانه منی

خالی مباد ساغر نازت که جاودان
شورافکنی و ساقی میخانه منی

آنجا که سرگذشت غم شاعران بود
نازم تو را که گرمی افسانه منی

محمدرضا شفیعی کدکنی